زمان انتشار : ۱۳ بهمن ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۱:۵۵ | کد خبر : 196357 |

دنیا بیست و پنج سال دیگر چگونه خواهد بود؟/ دانشمندان به این پرسش کلیدی روزنامه ایندیپندنت پاسخ داده اند

شفقنا زندگی- پیش بینی اتفاقاتی که در آینده ای نه چندان دور رخ خواهد داد، با چالش های عمده ای روبروست، اما وقتی این پیش بینی ها در زمینه پیشرفت های تکنولوژیک و ایده های آینده نگرانه به انجام می رسند، کارشناسان و دانشمندان با دست و فکر بازتری می توانند به پرسش هایی در این باره که «دنیای آینده چگونه دنیایی خواهد بود» پاسخ گویند. از جمله این دانشمندان، کارشناسان شاغل در آژانس تحقیق پنتاگون هستند که از نظر روزنامه ایندیپندنت و بیزینس اینسایدر بهترین افرادی هستند که می توانند دنیای بیست و پنج سال دیگر را پیش بینی کنند و بگویند بشر از نظر تکنولوژیک در سال ۲۰۴۵ چه شرایطی خواهد داشت.

به گزارش سرویس ترجمه شفقنا از ایندیپندنت، آژانس تحقیقات پروژه های پیشرفته وزارت دفاع که در سال ۱۹۵۲ آغاز به کار کرده و از آن به بعد در متن بسیاری از اختراعات و نوآوری های نظامی از جمله علم پیشرفته روبوتیک، اینترنت و… بوده که بسیاری از آن ها به متن زندگی روزمره مردم غیرنظامی نیز وارد شده؛ در سطور آتی به خوانندگان می‌گوید که باید انتظار چه پیشرفت هایی را تا سال ۲۰۴۵ داشته باشند.

پس دوباره به ابتدای مطلب بازگردیم: دنیا در سال ۲۰۴۵ چه شکلی خواهد بود؟

این را تقریبا تمام آینده پژوهان و کارشناسان به تاکبد گفته اند که در سال های آتی بی تردید علوم مربوط به روباتیک و  هوش مصنوعی با پیشرفت های عظیمی مواجه شده و در علوم و فنون دیگر نیز ریشه خواهند زد. هم چنین می توان انتظار داشت که تکنولوژی مربوط به هواپیماهای بدون سرنشین نیز از کاربرد نظامی صرف توسعه یافته و وارد عرصه های عمومی و بازار غیر نظامی نیز خواهد شد و در کنار آن ماشین های خود راننده هم ترافیک روزانه را برای مردم تحمل پذیرتر خواهند کرد.

دانشمندان آژانس تحقیقات پروژه های پیشرفته وزارت دفاع که به اختصار «دارپا» نامیده می شود، اما ایده های همه فهم و عادی شده بالا را تنها جلوه های تغییرات زندگی در سال ۲۰۴۵ نمی دانند و نگاه به افق های بلندتری دارند. در یک مجموعه ویدئویی که سال گذشته با نام «پیش به سوی آینده» ساخته شد، سه محقق برجسته این مرکز تحقیقاتی پیش بینی ها و تخیلاتشان را از دنیای بیست و پنج تا سی سال دیگر با بینندگان ویدئو در میان گذاشتند.

دکتر جاستین سانچز که یک عصب شناس برجسته و مدیر دفتر تکنولوژی های بیولوژیک آژانس تحقیقات پروژه های پیشرفته وزارت دفاع است، اعتقاد دارد که شاید تا چند دهه دیگر پیشرفت ها ما را به جایی برساند که بتوانیم تنها و تنها با اتکا به فکرمان اشیا را کنترل کنیم. او می گوید: «دنیایی را تصور کنید که شما با افکارتان می توانید محیط پیرامون تان و اشیای موجود را کنترل کنید. مثلا به خانه خودتان فکر کنید و تجسم کنید اگر با سیگنال های مغزتان بتوانید از امکانات آن خانه استفاده کنید؛ یا حتی کمی خوش بینانه تر: تنها و تنها با ارسال یک سری سیگنال مغزی با دوستان و اعضای خانواده تان ارتباط برقرار کنید، چه دنیای عجیبی خواهد بود». به گفته این محقق این دنیا تا چند دهه دیگر قابل حصول خواهد بود.

واقعا وسوسه کننده است. روی مبل نشسته اید و حال ندارید تلویزیون را روشن کنید. اما این سیگنال ها خود به خود تلویزیون را روشن کنند. کولر را روشن یا خاموش کنند و… دکتر سانچز می گوید محققین «دارپا» در حال کار روی تکنولوژی های عصب محوری هستند که تمام این رویاها را ممکن می کند. البته مثال هایی نیز از  کاربرد روزمره چنین پیشرفت های آینده نگرانه ای در دنیای امروز نیز وجود دارد، از جمله ایمپلنت های مغزی که کاربر را به کنترل دست یا پای مصنوعیش قادر می سازد.

چند هفته پیش این سازمان تحقیقاتی از یکی از تکنولوژی های شگفت انگیزشان رونمایی کرد نشان داد که چگونه با استفاده از ایمپلنت های مغزی، یک بیمار فلج کامل احساس لمس شدن را در پاهایش حس کرد، «انگار کسی پاهای واقعی بیمار را لمس کرده بود».

دنیای آینده البته تنها متعلق به ایمپلنت های مغزی نیست. چیزهای شگفت انگیز دیگری نیز وجود دارند که می توانند مخاطب را به هیجان آورند. پیشرفت هایی تکان دهنده، به خصوص در زمینه ساختمان. این وعده ای است که استفانی تامکینز، زمین شناس و مدیر دفتر علوم دفاعی دارپا می دهد.

به باور استفانی تامکینز بشر در سال های آینده موفق به ساختن ساختمان هایی فوق العاده قدرتمند و البته فوق العاده سبک وزن خواهد شد. مثلا می توان در سال ۲۰۴۵ به آسمانخراشی فکر کرد که از مصالحی با قدرت فولاد و به سبکی فیبر کربن ساخته شده باشد. این ساده ترین مثال از پیشرفت هایی است که استفانی و همکارانش دنبال می کنند، که البته این روزها گفته می شود از نظر مولکولی با چالش ها و دشواری هایی مواجه شده است. استفانی می گوید: سی سال دیگر ما دیگر مواد و مصالحی را که پیرامونمان را گرفته نخواهیم شناخت.

این نیز تنها پیشرفت ممکن نیست. پام ملروی، مهندس فضایی و فضانورد سابق می گوید که «فکر می کنم در سال ۲۰۴۵ بشر رابطه ای متفاوت از الان با ماشین های اطرافش خواهد داشت. یعنی مثلا سی سال دیگر ما با فشردن تنها یک دکمه یا حتی تنها با گفتن یک کلمه کاری را که کامپیوترهای امروز با ده ها دگمه و کیبورد و تایپ متون چند صد کلمه ای به زور آن را انجام می دهند، در یک ثانیه انجام خواهیم داد». پام ادامه می دهد: برای مثال امروزه برای فرود یک هواپیما ده ها کار و مقدمه باید انجام داد، از قبیل نویگیشن و جهت یابی تا بیرون آمدن از حالت خودکار پرواز و باز کردن چرخ های هواپیما و… اما سی سال بعد تمام این ها در عین حال و در یک ثانیه رخ خواهد داد».

به باور پام ملروی فرود یک هواپیما در آینده به همان آسانی خواهد بود که مردم وقتی می شنوند که یک خلبان به مهمانداران می گوید «آماده فرود آمدن می شویم» در ذهن خودشان تصور می کنند. آن ها نمی دانند خلبان برای فرود آمدن باید چه مراحل پیچیده ای را دنبال کند. در سال ۲۰۴۵ اما به احتمال زیاد خلبان همان جمله کوتاه را خواهد گفت، اما دیگر خودش در ادامه کاری انجام نخواهد داد و دستگاه ها و کامپیوترها تمام مراحل گوناگون و پیچیده فرود آمدن را در یک چشم به هم زدن انجام خواهند داد.

البته شاید هم هوش مصنوعی وجود و حضور هر خلبانی را غیر ضروری خواهد کرد.

به نظر می رسد دنیای آینده دنیای وسوسه برانگیزی است. شاید هم دنیایی برای تنبل ها. دنیایی که می توان به چیزی فکر کرد و آن اتفاق عملی شود. درباره فرود آمدن حرف زد و هواپیما روی زمین بنشیند. هوس چای کرد و سیگنال های مغزتان موجب آماده شدن چای شوند. دنیای جالبی خواهد بود…

 

www.fa.shafaqna.com/ انتهای پیام

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام