زمان انتشار : ۲ فروردین ,۱۳۹۹ | ساعت : ۱۳:۴۸ | کد خبر : 229245 |

کرونا و وجوب “روزه اجتماعی”/ یادداشت دکتر مهدی مزرعه‌شاهی

شفقنا- دکتر مهدی مزرعه شاهی، در یادداشتی با موضوع مدیریت و کنترل کرونا، وظایف مردم که برای شفقنا ارسال کرده آورده است: یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصّیامُ کما کتب علی الذین من قبلکم لعلکم تتقون سوره مبارکه بقره آیه ١٨٣، در این آیه کریمه خداوند متعال از وجوب یکی از احکام الهی سخن میگوید که صیام و مفرد آن صوم به معنای فارسی روزه است.

در ادیان الهی قبل از اسلام هم شکلهای مختلفی از روزه وجود داشته و انجام آن برای پیروان آن ادیان تکلیف شده و بعنوان امر واجب الهی مورد توجه و تاکید رسولان و الیاء الهی بوده است.

بحث این مقال قطع به یقین در مورد حکمت یا چرایی وجوب چنین شرائع و احکامی نبوده و در تخصص راقم سطور نیز نمیباشد اما این نکته واضح و روشن است که حکمت این امر(وجوب أقسام روزه) در پاره ای از موارد و جنبه ها مشخص و شاید در بسیاری از موارد هنوز نامشخص و ابهام آلود باشد،لذا بنا به مقتضای زمان،علم روز، فهم بشری و متغیرهای متعدد دیگر ضرورت تبیین و روشنگری دین بدرستی احساس شده و قابل اثبات می باشد.

در قرآن کریم در دو مورد به “روزه سکوت” اشاره و وجوب و انجام آنرا بعنوان آیه و نشانه برای شخصیت های بزرگی بنامهای حضرت مریم سلام الله علیها و حضرت زکریا در داستان مشابه فرزند آوری ایشان مورد تاکید و توجه قرار داده است.

دستور الهی به “خودداری از صحبت کردن ” یا باصطلاح “روزه سکوت گرفتن” در زمان مدت معین و مشخص موضوع بسیار مهم و اساسی است که میتوان با مراجعه به متن آیات قرآن کریم در سوره مبارکه آل عمران آیات (٣٨تا۴٨) و تفاسیر معتبر در این رابطه به جنبه ها و حکمت های مختلف آن توجه کرد و از آن سفره نورانی الهی در حد توان و کوشش ، بهره های فراوان برد.

شاید یکی از حکمت های وجوب چنان روزه هایی که به “خودداری از صحبت کردن با دیگران در روزهای معین” فرمان میدهد، وجود و یا تحقق فوائد یا پیامدهای مثبتی است که از عدم ارتباط کلامی آن بزرگان در آن مقطع زمانی خاص با مردم ،اطرافیان، پیروان،اقوام و خویشان، همسایگان و حتی نزدیکترین افراد خانواده مترتب بوده است و این فرض در موضوع مشابه داستان تاریخی -قرآنی هر دو شخصیت ، شاهد وناظر به “جنبه های اجتماعی ” آن موضوعات در چنان شرایطی بوده است.

باری در شرایط امروزی که “بیماریهای مسری” و “واگیر دار” از قبیل بیماریهای میکروبی و ویروسی (مثل سل و کرونا) چون اژدها و افعی های هفت سر سوار بر مرکب غول های بیماریهای مزمن و ناتوان کننده (از قبیل دیابت،فشارخون، بیماریهای قلبی، ضعف و نواقص سیستم های ایمنی، سرطانها، کهولت سن و سالمندی و… ) تاخت و تاز خود را بر حیات و سلامتی جوامع بشری شدت بخشیده اند، علیرغم پیشرفت های علوم پزشکی و زیستی و صنائع دارویی مختلف گاه نه تنها درمان قطعی و اساسی در این موارد وجود ندارد بلکه در بسیاری از موارد درمانهای موجود (صرفنظر از دسترسی و هزینه های گزاف و سرسام آور) شاید بتواند از نظر فیزیولوژیک و فردی کمک محدودی به فرد نموده اما در عین حال لزوم اقدامات پیشگیرانه از ابتلا و یا واگیری به دیگران کماکان از اصول محوری و تعیین کننده در کنترل آن بیماریها میباشد که در صورت عدم تحقق شرایط پیشگیرانه بهداشتی از جنبه های فردی(بهداشت فردی ؛ ستشوی دستها، ماسک و …) و اجتماعی(محدودیت شدید ارتباطات و تماسهای اجتماعی جهت قطع زنجیره انتقال ویروس)نه تنها بیماریهای مذکور بسرعت کنترل نخواهند شدبلکه در زمان بسیار بسیار کوتاه و باور نکردنی در همه جامعه گسترش یافته و جان بسیاری از افراد جامعه را در خطر خواهد افکند.

لذا در جهت اصل ضروری و واجب حفظ جان و سلامتی افراد جامعه در چنین شرایطی لزوم و وجوب اعمال محدودیت های شدید در ارتباطات و مناسبات اجتماعی مخاطره آمیز و منجر به سرایا و واگیری بیماری به شدت احساس میشود که میتوان از آن در ادبیات دینی بعنوان “روزه اجتماعی”نام برد و ضمن تبیین اهمیت آن از همه افراد جامعه درخواست نمودتا ضمن رعایت این ضرورت اجتماعی ضمن بهره مندی از آثار و برکاتآن در تأمین و حفظ سلامتی خود و عزیزانشان، با نشکستن این روزه اجتماعی و حفظ حرمت آن از ایجاد صدمه و آسیب به سلامتی و مخاطره افکند جان همنوعان خود و گرفتار شدن در ذمه خطرناک و مهلک حق الناس شدیدًا پرهیز نمایند.